Μήπως αυτό να είναι το όπλο μας;

Η αφορμή που γράφω αυτό σήμερα, είναι λόγω ενός γεγονότος που συνέβη την προηγούμενη Πέμπτη, και συγκεκριμένα στις 17 Νοεμβρίου, όπου το βράδυ εκείνης της ημέρας σε επεισόδια που έγιναν μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο, συν τοις άλλοις κάποιοι άγνωστοι προσπάθησαν να βάλουν φωτιά σε μια ελληνική σημαία, σκίζοντάς τη και πατώντας τη.

Στιγμιότυπο 2016-11-21, 6.43.05 μμ.png

Είναι πολύ εύκολο να πεις, όπως ειπώθηκε, ότι δεν είναι κάτι σπουδαίο και πως "και που την κάψανε, ε και τι έγινε;", αλλά την ίδια στιγμή είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την πραγματική σημασία, όχι μόνο της σημαίας αλλά και γενικότερα των συμβόλων. Είναι κάτι που απαιτεί γνώση, παιδεία και μόρφωση. Βέβαια, ακόμη και στις μέρες μας αυτό εκλείπει από αρκετούς δυστυχώς, και την ίδια στγμή η Πολιτεία δεν κάνει απολύτως τίποτα για να διορθώσει την κατάσταση, ή τουλάχιστον να την καλυτερέψει.

Όμως, η αλήθεια είναι πως όντως έχει σημασία η σημαία. Ότι όντως φέρει από πίσω της ιστορία, γεγονότα, μάθηση. Ίσως και η ίδια να είναι μορφή γνώσης. Ναι, έτσι είναι. Ακόμη κι αυτό το "κομμάτι υφάσματος" (όπως ορισμένοι αρέσκονται να αποκαλούν), από μόνο του διδάσκει. Αυτές οι γαλανόλευκες ρίγες και αυτός ο λευκός σταυρός, κάτι έχουν να πουν. Πρέπει μοναχά να το αποκωδικοποιήσουμε.

Πόσοι άραγε κοιτώντας αυτή τη σημαία, να τους προκαλούσε ρίγος; Πόσοι βλέποντάς τη, να γέμιζαν κουράγιο; Πόσοι να πείσμωναν; Πόσοι να ρίσκαραν τη ζωή τους γι'αυτή, να έδιναν τη ζωή τους γι'αυτή; Απ'ό,τι έχει δείξει η ιστορία, ήταν πάρα πολλοί όλοι εκείνοι.

Το ότι αυτοί οι άγνωστοι ηλίθιοι πήγαν να κάψουν τη σημαία της Ελλάδας, αποδικνύει αρκετά πράγματα. Για ποιο λόγο να επέλεξαν τη σημαία και όχι κάτι άλλο; Αφού όπως θεωρούν "ένα πανί είναι", γιατί δεν πήραν κάποιο άλλο πανί ή -ξερω 'γω- κανένα μπλουζάκι, κανένα πανό, κανένα χαρτόνι; Μα γιατί ο λόγος είναι απλός, ακόμη κι εκείνοι που θεωρούν τη σημαία "τίποτα", κατάλαβαν το πόσο θα ενοχλούσε η πράξη αυτή. Κατανόησαν τη σημασία της ελληνικής σημαίας, και επιπλέον κατάλαβαν πως "θα πειράξει". Ειρωνικό έτσι; Οι ίδιοι απέδειξαν πόσο σημαντική είναι η σημαία μας!

Αυτή μάλλον θα είναι που τους ενοχλεί. Η γαλανόλευκη είναι αυτή που μισούν και που απεχθάνονται. Μήπως τελικά η σημαία μας να είναι το όπλο μας; Μήπως να είναι αυτή που αναίμακτα κατατροπώνει τους όποιους εχθρούς της (μας); Μπορούμε λοιπόν να βάλουμε τη σφαίρα σ'αυτό το όπλο; Να πατήσουμε τη σκανδάλη; Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη σημαία μας ως όπλο και ασπίδα; Να την εκθειάζουμε υπερήφανα, να τη δείχνουμε παντού; Παντού, να τη βλέπουν όλοι εκείνοι και να κοιτούν κάτω, να τη βλέπουν και να ζορίζονται.

Ω μα είναι τόσο ωραίο να βλέπεις ηλίθιους να ζορίζονται!

μχ


Ισχυρή βλακεία

Το θέμα που θέλω να σχολιάσω σήμερα είναι αυτό των "προφητειών". Δηλαδή ρε παιδιά, τι παίζει μ'αυτό; Πλέον, βλέπεις σε όλο και πιο πολλές ιστοσελίδες να έχουν άρθρα για τις όποιες "προφητείες", για λόγια που είχαν πει κάποιοι γέροι / γριές / διάφορα άτομα, χρόνια, δεκαετίες, μπορεί και αιώνες πριν! Είναι ειλικρινά εξαιρετικά ηλίθιο. Χρειάζεται επιτέλους να σταματήσει αυτό το πράγμα! Έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και δυστυχώς ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι τα πιστεύουν...

Τη μια φορά για τον άγιο Παΐσιο, την άλλη για τον Νοστράδαμο, την τρίτη για άγνωστα πρόσωπα που δεν είχαν ξανακουστεί πριν. Δυστυχώς αυτές οι γραφικότατες καταστάσεις είναι που απομακρύνουν τον κόσμο από τα θρησκευτικά τους πιστεύω και από την πίστη, την όποια πίστη τους.

Πάντως δεν νομίζω να είναι σημείο των καιρών, θεωρώ πως γενικότερα οι Έλληνες πίστευαν (και πιστεύουν) σε δεισιδαιμωνίες.

Παραθέτω ορισμένα πειστήρια της ισχυρής βλακείας που μαστίζει κάποιους:

Στιγμιότυπο 2016-11-16, 10.25.56 πμ.png

Στιγμιότυπο 2016-11-16, 10.29.16 πμ.png

Στιγμιότυπο 2016-11-16, 10.26.57 πμ.png

Στιγμιότυπο 2016-11-16, 10.30.13 πμ.png

Στιγμιότυπο 2016-11-16, 10.30.44 πμ.png

Στιγμιότυπο 2016-11-16, 10.32.08 πμ.png

Στιγμιότυπο 2016-11-16, 10.33.44 πμ.png

Στιγμιότυπο 2016-11-16, 10.34.22 πμ.png

Στιγμιότυπο 2016-11-16, 10.34.46 πμ.png

Τελικά υπάρχει σωτηρία;;;;

Νίκησε ο Τράμπ!

09-trump-thumbs-up.w710.h473.2x.jpg

Το «αουτσάιντερ» λοιπόν κατάφερε να κερδίσει τις αμερικανικές εκλογές! Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι τελικά ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ.

Σήμερα ξύπνησα αρκετά νωρίς το πρωί, και ξεκίνησα να παρακολουθώ από ιστοσελίδες και από το twitter, τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας. Δεν άργησε να φανεί ότι το προβάδισμα το παίρνει ο Τραμπ, και έτσι όπως ήμουν μπροστά από το λαπτοπ, σκέφτηκα «Ρε λες να βγει»; Και να που βγήκε πρώτος! Κάτι που δεν το περίμεναν και πολλοί, ιδίως όταν απέναντί του είχε μια -σχετικά- δυνατή αντίπαλο, αν και τελικά η Κλίντον αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων.

Η γνωστή «συνταγή» (μίλα για δημοκρατίες και ισότητες, αποκάλεσε όλους τους άλλους φασίστες και ρατσιστές) δεν έφερε αποτελέσματα και το γλυκό δεν έδεσε. Δεν ξέρω αν η εκλογή Τραμπ θα επιφέρει κάτι καλό στην ανθρωπότητα και στις παρούσες, εξαιρετικά δύσκολες, καταστάσεις που βιώνει μεγάλο μέρος του πλανήτη, αλλά θεωρώ πως θα είναι όντως καλύτερος από την Κλίντον, την οποία πολλοί την αποκάλεσαν «διάολο».

Ένα άλλο που θέλω να πω, έχει να κάνει με τις δημοσκοπήσεις που έβγαιναν στη δημοσιότητα προ της εκλογικής διαδικασίας. Η μία σφυγμομέτρηση μετά την άλλη έδειχαν την Κλίντον να προηγείται του Τραμπ, με διαφορά μάλιστα της τάξης του 10%. Έπεσαν όλες έξω! Δεν με ξαφνιάζει βέβαια, όχι μόνο για τις παρούσες εκλογές αλλά γενικότερα για τις δημοσκοπήσεις και το πόσο αξιόλογες είναι τελικά.

Στιγμιότυπο 2016-11-09, 12.25.03 μμ.png

Τέλος, θα έχουμε όλοι δει τις τελευταίες εβδομάδες πως όλο το Χόλιγουντ, εκατομμυριούχοι τραγουδιστές και τραγουδίστριες, ηθοποιοί, celebrities, όλοι υποστήριζαν την Κλίντον και μάλιστα φανατικά. Ιδίως δυο παραδείγματα που μου έρχονται στο μυαλό είναι η Μαντόνα που υποσχέθηκε να πάρει πίπες σε θαυμαστές της αν έβγαινε η Χίλλαρυ, και η Lady Gaga που έκανε και ομιλία στην κεντρική συγκέντρωση της Κλίντον, και επιπλέον άλλαξε το όνομά της στο twitter σε #VoteHillary.

Στιγμιότυπο 2016-11-09, 12.31.11 μμ.png

Πόσο μου αρέσει που τελικά ο απλός λαός έκρινε το αποτέλεσμα και όχι κάποιοι πάμπλουτοι διάσημοι!! Αυτό σημαίνει πως υπάρχει ακόμα ελπίδα!


Πρόβλημα στο Pathfinder blogs;

Όσοι χρησιμοποιείτε τα μπλογκς στο pathfinder, μήπως έχετε και εσείς αυτό το πρόβλημα; Εδώ και μέρες μου βγάζει αυτό στην κεντρική σελίδα του μπλογκ μου:

Στιγμιότυπο 2016-10-27, 1.11.27 μμ.png

Στιγμιότυπο 2016-10-27, 1.11.39 μμ.png
Για κάποιο λόγο δεν μου βγάζει τις εγγραφές, και δεν δείχνει τους επισκέπτες του μπλογκ, μέρες τώρα. Επιπλέον, ούτε η λίστα με τα Top 100 posts, δεν εμφανίζεται για κάποιο λόγο. Το έχετε συναντήσει και σεις ή είμαι μόνο εγώ; Καλό είναι να επικοινωνήσουμε με το pathfinder, γιατί είναι κρίμα να είναι έτσι, λες και "αποσυντίθεται" το σάιτ.

Καλό είναι να κάνουμε και εξαγωγή το μπλογκ μας (Διαχείριση --> Εξαγωγή), μη γίνει το οτιδήποτε και χάσουμε αυτά που έχουμε γράψει.

Με καλοσωρίζω πίσω!

Είναι αλήθεια πως πολλές φορές σκεφτόμαστε να τα παρατήσουμε όλα. Ο κάθε άνθρωπος ίσως βρεθεί σ'αυτή τη θέση. Άλλες φορές είναι καλό και σώφρον να αφήνουμε πίσω μας καταστάσεις, άλλες όμως όχι. Πρέπει να συνεχίζουμε, γιατί χωρίς επιμονή (και υπομονή σε ορισμένες περιπτώσεις) δεν πρόκειται να καταφέρουμε τίποτα, και ούτε να γίνει πράξη αυτό που επιθυμούμε.

Για το λόγο αυτό λοιπόν, πήρα την απόφαση να συνεχίσω να γράφω στο μπλογκ, και να μη σταματήσω όπως ήταν η αρχική μου σκέψη. Το αν κάνω καλά, θα το δούμε στη συνέχεια!

Ένα πολύ ωραίο και ανεβαστικό κομμάτι!

Πολλή ζέστη σήμερα! Να ζεσταθούμε λιγάκι παραπάνω;;

passiond.jpg


«Ik Stol Pa Dem» (δανέζικο)

Κομματάρα!


Ο Γιώργος σήμερα θα ήταν 24 ετών. Έμεινε για πάντα δεκαεπτά. (3)

Διαβάστε το δεύτερο μέρος εδώ.

Όταν είχε τελειώσει η κηδεία και πηγαίναμε, εγώ και η κοπέλα που ήμουν μαζί, προς το καφενείο για να συλλυπηθούμε την οικογένεια, εκείνη μού εκμυστηρεύτηκε κάτι καθώς περπατούσαμε. Μου είπε κάπως χαμηλόφωνα για να μην την ακούσει η μητέρα της, «Κι εγώ Νίκο είχα σκεφτεί να αυτοκτονήσω». Γύρισα και την κοίταξα, ήταν αρκετά ξαφνικό πρέπει να ομολογήσω αυτό που άκουσα! Την ρώτησα πότε, και μου απάντησε «Στην α' Γυμνασίου». Χρειάζεται να πω ότι «ταρακουνήθηκα» αρκετά γιατί και εγώ στην α' Γυμνασίου είχα σκεφτεί να δώσω τέλος στη ζωή μου, και μου φάνηκε απίστευτο που ουσιαστικά συνέπεσε η ίδια σκέψη των δυο μας, όταν ήμασταν στην ίδια τάξη. Βέβαια εκείνη πήγαινε σε άλλο σχολείο τότε, οπότε δεν νομίζω να υπήρχε κάποια σύνδεση μεταξύ των δύο σκέψεών μας.

Εκείνη τη στιγμή ήταν που κατάλαβα, ότι μπορεί λίγοι να είναι αυτοί που βρίσκουν το θάρρος να κάνουν τη συγκεκριμένη πράξη, όμως πολλοί είναι αυτοί που το σκέφτονται και το έχουν στο νου τους. Είναι τόσο μα τόσο άσχημο νέα παιδιά να συλλογίζονται το θάνατο ... Όμως έτσι είναι, όταν βρίσκεσαι σε αδιέξοδο, σου περνάει από το μυαλό και αυτή η σκοτεινή σκέψη, δυστυχώς.

Θυμάμαι κάτι που είχε γίνει δυο εβδομάδες πριν αυτοκτονήσει ο Γιώργος. Στα διαλείμματα συνηθίζαμε, εγώ και η κοπέλα που σας έχω πει, να ακούμε μουσική από ένα ipod που είχα, και πηγαίναμε στην άκρη του μπαλκονιού για να βλέπουμε τη θέα, ήμασταν στον τρίτο όροφο. Το κτήριο είχε σχήμα ημικύκλιου, οπότε καταλαβαίνετε πόσο μεγάλο και πώς ήταν το μπαλκόνι. Πηγαίναμε λοιπόν στην μία άκρη του, που ήταν ακριβώς επάνω από το προαύλιο. Ο Γιώργος λοιπόν σε μια στιγμή ήρθε προς εμάς, μου είπε χαμογελώντας «Τι γίνεται Νίκο, μουσικούλα ακούμε, μουσικούλα;» και αμέσως μετά πήγε στην άκρη - ακρη του μπαλκονιού και κοίταξε κάτω, αρκετές φορές. Το ίδιο έγινε λίγες μέρες μετά. Πάλι κοιτούσε κάτω. Ούτε εγώ, ούτε η κοπέλα είχαμε καταλάβει κάτι. Πού φανταστούμε εξάλλου, ότι κοιτούσε να δει πόσο ψηλά ήταν για να πέσει! Πού να το φανταζόμασταν. Πώς να περνούσε από το μυαλό μας αυτό το πράγμα!

Την ημέρα που αυτοκτόνησε δεν είχε φέρει ούτε βιβλία, ούτε τσάντα. Είχε πει στη μητέρα του πως θα γράφουν τεστ όλη τη μέρα, οπότε δεν χρειαζόταν να πάρει την τσάντα μαζί του. Αυτό ήταν εν μέρει αλήθεια, όντως κάθε Τετάρτη, στις δυο τελευταίες ώρες, κάναμε τεστ για να προετιμαστούμε σε χρόνο για τις πανελλήνιες. Όλα τα είχε σκεφτεί ώστε να μην καταλάβαινε κανείς τίποτα. Ερχόταν με σχολικό, λόγω του ότι ήταν ιδιωτικό το σχολείο. Τι να σκεφτόταν άραγε εκείνες τις στιγμές; Θα ήθελα πάρα πολύ να μάθαινα. Τι θα σκεφτόταν όπως έφευγε από το σπίτι του; Όπως έμπαινε στο σχολικό; Καθ' όλη τη διάρκεια που ήταν στο σχολικό; Όπως ανέβαινε τις σκάλες; Όταν έπαιρνε φόρα για να πηδήξει από το μπαλκόνι; Ή μάλλον καλύτερα όχι, τώρα που το συλλογίζομαι, δεν θα ήθελα να ξέρω. Πρέπει να ήταν τρομακτικές στιγμές.

Οι ημέρες περνούσαν, οι εβδομάδες περνούσαν, φαίνονταν όλα μουντά στο σχολείο, από τους μαθητές, τους καθηγητές έως την ατμόσφαιρα στο σχολικό περιβάλλον. Παρ' όλα αυτά, μετά από λίγους μήνες, φάνηκε να ξαναεπιστρέφουν όλα στο φυσιολογικό ρυθμό τους. Ο Γιώργος δεν ήταν εξάλλου η «ψυχή» της τάξης, αλλά ένας απλός μαθητής. Αν ήταν κάποιος άλλος, ίσως να ήταν διαφορετική η κατάσταση. Κάπου τον Φεβρουάριο, στην τελευταία ώρα, η διευθύντρια του σχολείου μαζί με δυο ψυχολόγους, μας είχαν καλέσει να μαζευτούμε σε μια αίθουσα να μιλήσουμε για το συμβάν. Το πιο αισχρό απ' όλα ήταν ότι κάποιοι δεν ήθελαν να έρθουν στην αίθουσα, και προτίμησαν να κάτσουν στην διπλανή, για να μιλήσουν, να παίξουν με τα κινητά τους, να αστειευτούν κτλ. Αισχρότατο.-

Στην αίθουσα κάτσαμε αρκετά παιδιά, και ξεκινήσαμε μια κάποια συζήτηση. Τίποτα σπουδαίο, δεν υπήρξε κάποια έκβαση. Σε μια φάση, μια κοπέλα βρήκε το θάρρος και είπε ότι ο Γιώργος είχε πέσει θύμα bullying από κάποιους που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή μέσα στην τάξη, και ένας προφανώς προσβεβλημένος, σηκώνεται, λέει «Εσύ όλους τους βρίσκεις ένοχους» και βγαίνει έξω. Μετά από λίγο, χτυπάει το κουδούνι και η κουβέντα σταματάει. Δεν ωφέλησε κανέναν. Ας είχε χάρη που ήμουν κάπως συνεσταλμένος και ντροπαλός τότε. Εάν είχα το θάρρος που έχω τώρα, θα έλεγα πολλές αλήθειες. Πολλές αλήθειες! Και όχι μόνο κάποιοι θα έβγαιναν έξω απ' την αίθουσα, αλλά έξω απ' το σχολείο! Θα μιλούσα για όλα αυτά που είχε υποστεί ο Γιώργος, ο φίλος του ο Γιάννης, εγώ και κάποια άλλα παιδιά. Θα έλεγα για καταστάσεις και γεγονότα, θα τολμούσα να δείξω με το δάχτυλο τους θύτες που βρίσκοταν εκεί. Θα μου άρεσε πάρα πολύ που θα τους πονούσε η αλήθεια. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις να πονάει η αλήθεια! Δεν το έκανα όμως, και μετανιώνω πολύ γι'αυτό ...

Κάποιοι ξέχασαν τον Γιώργο, εγώ όμως όχι. Δυο χρόνια μετά το συμβάν, τον Φεβρουάριο του 2012, πήγα στο κοιμητήριο και άφησα ένα λουλούδι στο μνήμα του. Χαμηλόφωνα, του ζήτησα συγγνώμη, για εκείνες τις φορές που τον πείραξα. Του είπα ότι δεν ήταν από κακία, και ότι δεν είχα σκοπό να τον στεναχωρήσω. Του ζήτησα πάλι συγγνώμη, έκανα τον σταυρό μου και έφυγα.

Αυτό ήταν λοιπόν ... Ένας άνθρωπος χάθηκε. Ένας νέος πέθανε. Έξι χρόνια έχουν περάσει από τότε. Η κοινή γνώμη δεν ταρακουνήθηκε έπειτα από τον θάνατό του. Δεν έδωσαν καμιά σημασία στο σχολικό εκφοβισμό. Στις αρχές του '15, ένας φοιτητής, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, θα έκανε και εκείνος την αποτρόπαιη αυτή πράξη, εξαιτίας της ασφυκτικής κατάστασης που υφίστατο. Λόγω αυτού, δόθηκε κάποια σημασία στο bullying, αλλά πλέον φαίνεται ότι ούτε αυτό ήταν αρκετό για να υπάρξει η όποια κινητοποίηση. Αλήθεια, πρέπει να αυτοκτονούν νέοι άνθρωποι για να κατανοήσουμε ότι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα; Πρέπει κάποιοι να φτάσουν στα άκρα;

Και τις τρεις αυτές εγγραφές, τις αφιερώνω στον Γιώργο. Σ'αυτό το πολύ καλό παιδί, που έφυγε άδικα, αναπάντεχα και εντελώς ξαφνικά. Μας βλέπει από εκεί ψηλά πλέον. Άραγε να γελάει με την καντάντια μας; Να μας συμπονεί; Να μας δίνει δύναμη και κουράγιο; Ποιος μπορεί να γνωρίζει ...

Ελπίζω να μην υποφέρεις εκεί πάνω που βρίσκεσαι. Κάποιοι δεν σε ξέχασαν. Σίγουρα κάποια μέρα θα ιδωθούμε και πάλι.


Ο Γιώργος θα ήταν σήμερα 24 ετών. Έμεινε για πάντα δεκαεπτά. (2)

Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ.

Όταν μαθεύτηκε πως ο Γιώργος ήταν νεκρός, αφότου ήρθε το ασθενοφόρο, οι ελπίδες μου μήπως τα κατάφερνε και ζούσε καταποντίστηκαν. Δεν μπορούσα να το πιστέψω, ο Γιώργος δεν ήταν ζωντανός. Ήταν τόσο ξαφνικό όλο αυτό που έγινε εκείνο το πρωί ...

Όπως ήταν φυσικό δεν μπορούσε να γίνει μάθημα, και έτσι αποφασίστηκε να πάμε όλοι σπίτια μας, όλοι οι μαθητές του σχολείου. Έπρεπε να καλούσαμε κάποιον γονέα μας να έρθει να μας πάρει, δεν επιτρεπόταν να φύγουμε μόνοι μας. Όσοι είχαμε κινητά μαζί μας, τους καλέσαμε από εκεί, άλλοι που δεν είχαν, όπως οι μαθητές των μικρότερων τάξεων χρειάστηκε να πάνε στη γραμματεία για να πάρουν τηλέφωνο, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επικρατεί πανζουρλισμός, δεκάδες ήταν στο χώρο της γραμματείας.

Κάλεσα τους γονείς μου, με ρώτησαν τι είχε γίνει, είχαν ακούσει στην τηλεόραση εξάλλου γι'αυτό που συνέβη. Τους είπα ότι θα τους μιλήσω αργότερα. Η ώρα περνούσε, ήρθαν τελικά, και μαζί με εμένα πήραμε και δυο συμμαθήτριές μου που λόγω εργασίας των γονιών τους, δεν μπορούσαν να τις πάρουν. Στην έξοδο βλέπω την μία κοπέλα που θα παίρναμε μαζί μας και, προφανώς μη γνωρίζοντας την κατάληξη του Γιώργου, μου λέει «Νίκο το έμαθες; Ο Γιώργος πέθανε!».

Για να μην πολυλογώ, δυο μέρες μετά θα γινόταν η κηδεία. Η ημέρα ήταν Παρασκευή. Θα πήγαινα μαζί με εκείνη τη συμμαθήτριά μου και τη μητέρα της, τα σπίτια μας ήταν κοντά στο νεκροταφείο, οπότε πήγαμε με τα πόδια. Πήραμε λίγα λουλούδια από το απέναντι ανθοπωλείο. Στο κοιμητήριο ήταν πολύς κόσμος. Θυμάμαι όλοι οι συμμαθητές μου, ακόμη και η κοπέλα που ήμασταν μαζί, είτε είχαν φορέσει μαύρη μπλούζα και ένα μπλουτζίν, είτε σκουρόχρωμες μπλούζες και μαύρο παντελόνι, εγώ αντιθέτως ήμουν όλος στα μαύρα. Και μπλούζα, και παντελόνι, και μπουφάν, όπως και παπούτσια, είχα βάλει κάτι καλά που είχα. Δεν ξέρω αν ήμουν υπερβολικός σ'αυτό, όμως εγώ ήθελα να σεβαστώ, φορώντας μαύρα, και την περίσταση αλλά και τον Γιώργο. Χρειάζεται σεβασμός στους ανθρώπους που έχουν «φύγει».

Ήμασταν λοιπόν έξω από το εκκλησάκι του νεκροταφείου. Μέσα ήταν μόνο η οικογένειά του. Δεν γινόταν να ήταν ανοιχτό το φέρετρο, λόγω της παραμόρφωσης του Γιώργου από την πτώση. Μέσα η μητέρα του ούρλιαζε λέγοντας «Γιατί Γιώργο μου, γιατί;», ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή, ακόμη και για εμάς που το ακούγαμε από έξω. Λίγο μετά μία συμμαθήτριά μας άρχισε να λέει στο μικρόφωνο έναν επικήδειο λόγο που είχε γράψει. Ειλικρινά ήταν εξαιρετικός λόγος, κρατιόμουν να μην κλάψω. Όλοι δακρύσαμε, κάποιοι άλλοι έκλαιγαν, άλλοι πονούσαν και φαινόντουσαν. Αργότερα, ξεκινήσαμε να ακολουθούμε το φέρετρο, στο σημείο που θα το έθαβαν.

Εάν ο επικήδειος λόγος της κοπέλας ήταν δύσκολη στιγμή, όταν έβαζαν το φέρετρο μέσα στη γη, ήταν η δυσκολότερη απ' όλες. Καθώς το έβαζαν στο λάκο ρίξαμε, ως είθισται, τα λουλούδια που κρατούσαμε. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι συνέβαινε αυτό. Ήταν αδιανόητο ...

Πρώτη έφυγε η οικογένειά του, ώστε να πάει στο απέναντι καφενείο. Η εικόνα του παππού και της γιαγιάς του συμμαθητή μου, απλά τραγική. Ο μεν παππούς του να περπατάει σαν χαμένος και να λέει «Μου σκοτώσαν τον Γιωργάκη μου, μου σκοτώσαν τον Γιωργάκη μου», και η δε γιαγιά ούσα σε χάλια κατάσταση, καθώς περπατούσε έπιασε το χέρι μιας κοπέλας και είπε «Να προσέχετε, να προσέχετε!». Στο καφενείο, έδωσα τα συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του. Δίπλα από τους γονείς του, ήταν μία κοπέλα. Ελπίζω να ήταν η αδελφή τού Γιώργου. Δεν είχα ακούσει ότι είχε αδελφή, ή γενικότερα αδέλφια, όμως πραγματικά ελπίζω να ήταν αδελφή του και όχι ξαδέλφη για παράδειγμα, για τον απλούστατο λόγο ότι αν ήταν μοναχογιός, η ζωή των γονιών του και των παππούδων του, ουσιαστικά θα ήταν σαν να τελείωσε. Θα ζούσαν περιμένοντας να γεράσουν και να φύγουν από τη ζωή. Ίσως να ήταν και ένας "θάνατος" και για τους ίδιους. Οπότε όντως ελπίζω να ήταν η αδελφή του αυτή η κοπέλα, αν και δεν μπορώ να το εξακριβώσω.

Γύρισα σπίτι μου, και έπρεπε να πάω στο φροντιστήριο. Κάναμε πολύ λίγο μάθημα εκείνη την ημέρα. Και αυτό γιατί οι καθηγητές του φροντιστηρίου, συνήθιζαν να διοργανώνουν κάθε Ιανουάριο, βραδινή έξοδο για διασκέδαση μαζί με όσους μαθητές ήθελαν να πάνε. Φυσικά εγώ δεν γινόταν και δεν ήθελα να πάω. Δεν μπορούσα να ήμουν το μεσημέρι σε κηδεία και το βράδυ να διασκέδαζα. Είναι όμως όλο αυτό ένα δείγμα ότι "η ζωή συνεχίζεται", ο κόσμος συνεχίζει και ζει, υπάρχει. Άλλοι βυθίζονται στο πένθος, και την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, βγαίνουν το βράδυ για να χορέψουν και να περάσουν καλά.

Αυτό το "contrast" υπάρχει συνεχώς και παντού. Μια άλλη απόδειξη του συγκεκριμένου, είναι όταν το προηγούμενο βράδυ της αυτοκτονίας του Γιώργου, όταν είχα γυρίσει κουρασμένος από το φροντιστήριο, έπεσα στο κρεβάτι μου, και μου είχε φανεί πιο μαλακό το πάπλωμα απ' ότι συνήθως, πιο ζεστό. Το μαξιλάρι ήταν πιο αναπαυτικό από τις άλλες φορές, ο ύπνος με πήρε σχεδόν αμέσως. Και την ίδια στιγμή, την ίδια ώρα, σε κάποιο άλλο σπίτι, ο Γιώργος έπαιρνε την απόφαση να δώσει τέλος στη ζωή του ...


Η εγγραφή αυτή θα χωριστεί σε τρία μέρη. Είναι αδύνατον να διαβαστεί όλο αυτό το γεγονός σε ένα μόνο κείμενο. Χρειάζεται όμως να ακουστεί αυτό το συμβάν που έγινε πριν 6 χρόνια. Χρειάζεται, όσοι το διαβάσουν, να μάθουν για το Γιώργο, για το τι πέρασε, για το τι συνέβη και αυτοκτόνησε. Δεν πρέπει να χαθεί στην ιστορία και στο χρόνο. Πρέπει να μαθευτούν αυτά τα συμβάντα.

Ο Γιώργος θα ήταν σήμερα 24 ετών. Έμεινε για πάντα δεκαεπτά. (1)

Ο Γιώργος θα ήταν σήμερα 23 με 24 ετών, όπως κι εγώ, δυστυχώς όμως έμεινε για πάντα 17. Θα ήταν μάλλον εκείνη η στιγμή που, παρ' ότι υπάρχουν γύρω σου δεκάδες άνθρωποι που σε νοιάζονται και πολλά σημαντικά πράγματα για να νοιαστείς, εσύ αψηφάς όλους και όλα και παίρνεις αποφάσεις που δεν θα έπρεπε κανονικά να πάρεις. Και ο Γιώργος τελικά πήρε εκείνη την απόφαση.

Ήταν καλό παιδί, και καλός χαρακτήρας. Μαζεμένος και συνεσταλμένος όμως, ίσως μερικές φορές περισσότερο απ' ό,τι έπρεπε. Έκανε αστεία, μόνο όμως με τα άτομα που ένιωθε βολικά. Δεν είχε φίλους, εκτός από έναν, τον Γιάννη. Έκαναν παρέα από την πρώτη Γυμνασίου, από τη στιγμή δηλαδή που πρωτοσυναντήθηκαν. Τους κορόιδευαν και τους δυο, τον Γιώργο όμως περισσότερο. Αρκετά περισσότερο. Ακόμη κι αν είχα καλές σχέσεις μαζί του, και εγώ ορισμένες στιγμές τον είχα πειράξει. Όχι από κακία και όχι στο βαθμό που είχε υποστεί το bullying από τους άλλους. Και πάλι όμως, εγώ που είχα νιώσει εις βάθος το σχολικό εκφοβισμό στο προηγούμενο σχολείο όπου πήγαινα, ήταν κάπως οξύμωρο να το έκανα αυτό σε κάποιον άλλο. Η απάντηση εδώ είναι εύκολη, ο Γιώργος ήταν πολύ αδύναμος ψυχικά.

Αυτή είναι η κύρια αφορμή που ο εκάστοτε θύτης "επιτίθεται" στο θύμα του, εξάλλου. Και μπορώ να σας το διαβεβαιώσω από πρώτο χέρι. Εάν ο άλλος είναι αδύναμος, ευαίσθητος, μαζεμένος ή και ήσυχος, είναι εύκολη λεία, και κανείς που βρίσκεται "πιο πάνω" δε θα χάσει την ευκαιρία αυτή.

Αμέτρητες οι φορές που είχαν πειράξει το Γιώργο. Σε κάποιες απ'αυτές δεν έδινε σημασία, άλλες όμως φορές είχε ενοχληθεί πολύ, και το έδειχνε. Πόσες στιγμές ήταν σκυθρωπός και απόμακρος λόγω αυτού, δύσκολο να πω με ακρίβεια, γιατί ήταν εξαιρετικά πολλές. Τον έλεγαν "γύφτο" επειδή είχε λίγο πιο σκούρο δέρμα από τους άλλους, του έλεγαν "κάνε λίγο μπάνιο, βρωμάς" μπροστά ακόμη και σε συμμαθητές του. Μια φορά όταν είχε χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα, τον είδα να βγαίνει από τη διπλανή αίθουσα, (ήμουν σε διαφορετικό τμήμα από εκείνον) και ήταν τόσο πολύ φορτισμένος και αγανακτησμένος σαν να είχε συμβεί κάτι τρομερό. Πίσω του, οι γνωστοί "νταήδες" να γελάνε. Δεν θέλω να σκέφτομαι καν τι θα είχε γίνει εκεί μέσα. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια όμως. Τίποτα από αυτά που συνέβησαν στις προηγούμενες τάξεις δε μπορεί να ξεπεράσει αυτό που έγινε στην Γ' Λυκείου.

Ήταν Τετάρτη 26 Ιανουαρίου του 2010. Είχε συννεφιά και έκανε κρύο θυμάμαι. Εγώ είχα αργοπωρήσει στο σχολείο, επειδή η προηγούμενη μέρα ήταν πολύ κουραστική. Εκτός από το σχολείο το πρωί, είχα και φροντιστήριο το βράδυ μέχρι τις δέκα. Έπεσα πολύ κουρασμένος στο κρεβάτι. Εκείνη την Τετάρτη λοιπόν ξύπνησα λίγο πιο αργά απ' ότι συνήθως. Θυμάμαι πήγαινα με γρήγορο βήμα για να μην αργήσω κι άλλο.

Όταν μπήκα μέσα στην είσοδο, όπου βρίσκεται η γραμματεία, τους είδα κάπως ανάστατους, όμως δεν έδωσα τόση σημασία. Πήρα τις σκάλες και πήγα στον τρίτο όροφο που είχα μάθημα. Είδα στην τάξη ότι δεν ήταν κανείς, δεν ξαφνιάστηκα όμως, γιατί την προηγούμενη μέρα είχαμε μαζευτεί και τα δύο τμήματα σε μία άλλη αίθουσα για να μας δείξουν στο μάθημα της γλώσσας φωτογραφίες που είχαν πάρει βραβεία πούλιτζερ. Μπροστά από την αίθουσα ήταν ένας καθηγητής που μου έδειξε να πάω στην αίθουσα στο τέλος του διαδρόμου. Εκεί μέσα ήταν και όλοι οι άλλοι.

Όταν έφτασα, βρήκα έξω την καθηγήτριά μας αναστατωμένη και δίπλα προς το μπαλκόνι έναν αστυνομικό. Την ρώτησα τι έγινε, όμως δεν μου απάντησε, μπορεί να μην με κατάλαβε καν. Μπήκα μέσα και κάθισα, χωρίς να γνωρίζω τι έγινε. Πολλοί συμμαθητές μου ήταν σκυθρωποί και μιλούσαν μεταξύ τους. Σε μια φάση με πλησιάζει μια συμμαθήτριά μου. Την ρωτάω πριν μου πει εκείνη τι συνέβη. "Έπεσε ο Γιώργος απ'το μπαλκόνι" μου λέει. Εγώ δεν μπορούσα να το πιστέψω. Μην πολυλογώ, ήρθε κοντά μας και μια άλλη κοπέλα και όσο ήμασταν στην αναμονή, μιλούσαμε για το πώς ήταν ο Γιώργος τις τελευταίες ημέρες.

Φαινόταν όντως προβληματισμένος, κάτι τον βασάνιζε. Και οι τρεις το είχαμε καταλάβει. Η μία κοπέλα που είχε μιλήσει μαζί του τις τελευταίες δυο εβδομάδες, μας είπε ότι του άρεσε κάποια κοπέλα και της ζητούσε να του δώσει συμβουλές για το πώς θα την πλησίαζε. Δεν ήταν στο σχολείο, αλλά στο facebook. Μου το είχε πει εξάλλου και ο ίδιος τον προηγούμενο μήνα ότι κάτι του συνέβαινε στο facebook μ'αυτόν και κάποιο άλλο άτομο. Εκείνη δεν τον ήθελε απ'ότι είχα μάθει. Επιπλέον, ίντερνετ είχε βάλει πρώτη φορά πριν λίγους μήνες.

Λίγο μετά μας είπαν να πάμε στην αίθουσα που βρισκόταν ακριβώς στο άλλο τέλος του διαδρόμου. Εκεί πλησίασα το παράθυρο που έβλεπε στο προαύλιο. Στα δεξιά είδα μια μεγάλη πετσέτα νοτισμένη με αίμα. Εκείνο ήταν το σημείο που έπεσε. Είχε κάνει "βουτιά" από το μπαλκόνι και είχε πέσει με το κεφάλι. Χαρακτηριστικά θυμάμαι πως όλη την ώρα που ήμασταν εκεί, όλοι θεωρούσαν πως ήταν νεκρός, όμως εγώ επέμενα ότι ίσως ζούσε και είχε απλά χτυπήσει. Δεν ήθελα να χαθεί η ελπίδα, όμως το γνώριζα πως αν πέσει κάποιος από τον τρίτο όροφο δεν μπορεί να επιζήσει. Μου φαίνεται πολύ αφελές τώρα που το φέρνω στο νου. Ύστερα από λίγη ώρα, ήρθε η πληροφορία πως αφότου έφτασε το ασθενοφόρο, ήταν ήδη νεκρός.



Η εγγραφή αυτή θα χωριστεί σε τρία μέρη. Είναι αδύνατον να διαβαστεί όλο αυτό το γεγονός σε ένα μόνο κείμενο. Χρειάζεται όμως να ακουστεί αυτό το συμβάν που έγινε πριν 6 χρόνια. Χρειάζεται, όσοι το διαβάσουν, να μάθουν για το Γιώργο, για το τι πέρασε, για το τι συνέβη και αυτοκτόνησε. Δεν πρέπει να χαθεί στην ιστορία και στο χρόνο. Πρέπει να μαθευτούν αυτά τα συμβάντα.