Πολλή ζέστη σήμερα! Να ζεσταθούμε λιγάκι παραπάνω;;

passiond.jpg


«Ik Stol Pa Dem» (δανέζικο)

Κομματάρα!


Ο Γιώργος σήμερα θα ήταν 24 ετών. Έμεινε για πάντα δεκαεπτά. (3)

Διαβάστε το δεύτερο μέρος εδώ.

Όταν είχε τελειώσει η κηδεία και πηγαίναμε, εγώ και η κοπέλα που ήμουν μαζί, προς το καφενείο για να συλλυπηθούμε την οικογένεια, εκείνη μού εκμυστηρεύτηκε κάτι καθώς περπατούσαμε. Μου είπε κάπως χαμηλόφωνα για να μην την ακούσει η μητέρα της, «Κι εγώ Νίκο είχα σκεφτεί να αυτοκτονήσω». Γύρισα και την κοίταξα, ήταν αρκετά ξαφνικό πρέπει να ομολογήσω αυτό που άκουσα! Την ρώτησα πότε, και μου απάντησε «Στην α' Γυμνασίου». Χρειάζεται να πω ότι «ταρακουνήθηκα» αρκετά γιατί και εγώ στην α' Γυμνασίου είχα σκεφτεί να δώσω τέλος στη ζωή μου, και μου φάνηκε απίστευτο που ουσιαστικά συνέπεσε η ίδια σκέψη των δυο μας, όταν ήμασταν στην ίδια τάξη. Βέβαια εκείνη πήγαινε σε άλλο σχολείο τότε, οπότε δεν νομίζω να υπήρχε κάποια σύνδεση μεταξύ των δύο σκέψεών μας.

Εκείνη τη στιγμή ήταν που κατάλαβα, ότι μπορεί λίγοι να είναι αυτοί που βρίσκουν το θάρρος να κάνουν τη συγκεκριμένη πράξη, όμως πολλοί είναι αυτοί που το σκέφτονται και το έχουν στο νου τους. Είναι τόσο μα τόσο άσχημο νέα παιδιά να συλλογίζονται το θάνατο ... Όμως έτσι είναι, όταν βρίσκεσαι σε αδιέξοδο, σου περνάει από το μυαλό και αυτή η σκοτεινή σκέψη, δυστυχώς.

Θυμάμαι κάτι που είχε γίνει δυο εβδομάδες πριν αυτοκτονήσει ο Γιώργος. Στα διαλείμματα συνηθίζαμε, εγώ και η κοπέλα που σας έχω πει, να ακούμε μουσική από ένα ipod που είχα, και πηγαίναμε στην άκρη του μπαλκονιού για να βλέπουμε τη θέα, ήμασταν στον τρίτο όροφο. Το κτήριο είχε σχήμα ημικύκλιου, οπότε καταλαβαίνετε πόσο μεγάλο και πώς ήταν το μπαλκόνι. Πηγαίναμε λοιπόν στην μία άκρη του, που ήταν ακριβώς επάνω από το προαύλιο. Ο Γιώργος λοιπόν σε μια στιγμή ήρθε προς εμάς, μου είπε χαμογελώντας «Τι γίνεται Νίκο, μουσικούλα ακούμε, μουσικούλα;» και αμέσως μετά πήγε στην άκρη - ακρη του μπαλκονιού και κοίταξε κάτω, αρκετές φορές. Το ίδιο έγινε λίγες μέρες μετά. Πάλι κοιτούσε κάτω. Ούτε εγώ, ούτε η κοπέλα είχαμε καταλάβει κάτι. Πού φανταστούμε εξάλλου, ότι κοιτούσε να δει πόσο ψηλά ήταν για να πέσει! Πού να το φανταζόμασταν. Πώς να περνούσε από το μυαλό μας αυτό το πράγμα!

Την ημέρα που αυτοκτόνησε δεν είχε φέρει ούτε βιβλία, ούτε τσάντα. Είχε πει στη μητέρα του πως θα γράφουν τεστ όλη τη μέρα, οπότε δεν χρειαζόταν να πάρει την τσάντα μαζί του. Αυτό ήταν εν μέρει αλήθεια, όντως κάθε Τετάρτη, στις δυο τελευταίες ώρες, κάναμε τεστ για να προετιμαστούμε σε χρόνο για τις πανελλήνιες. Όλα τα είχε σκεφτεί ώστε να μην καταλάβαινε κανείς τίποτα. Ερχόταν με σχολικό, λόγω του ότι ήταν ιδιωτικό το σχολείο. Τι να σκεφτόταν άραγε εκείνες τις στιγμές; Θα ήθελα πάρα πολύ να μάθαινα. Τι θα σκεφτόταν όπως έφευγε από το σπίτι του; Όπως έμπαινε στο σχολικό; Καθ' όλη τη διάρκεια που ήταν στο σχολικό; Όπως ανέβαινε τις σκάλες; Όταν έπαιρνε φόρα για να πηδήξει από το μπαλκόνι; Ή μάλλον καλύτερα όχι, τώρα που το συλλογίζομαι, δεν θα ήθελα να ξέρω. Πρέπει να ήταν τρομακτικές στιγμές.

Οι ημέρες περνούσαν, οι εβδομάδες περνούσαν, φαίνονταν όλα μουντά στο σχολείο, από τους μαθητές, τους καθηγητές έως την ατμόσφαιρα στο σχολικό περιβάλλον. Παρ' όλα αυτά, μετά από λίγους μήνες, φάνηκε να ξαναεπιστρέφουν όλα στο φυσιολογικό ρυθμό τους. Ο Γιώργος δεν ήταν εξάλλου η «ψυχή» της τάξης, αλλά ένας απλός μαθητής. Αν ήταν κάποιος άλλος, ίσως να ήταν διαφορετική η κατάσταση. Κάπου τον Φεβρουάριο, στην τελευταία ώρα, η διευθύντρια του σχολείου μαζί με δυο ψυχολόγους, μας είχαν καλέσει να μαζευτούμε σε μια αίθουσα να μιλήσουμε για το συμβάν. Το πιο αισχρό απ' όλα ήταν ότι κάποιοι δεν ήθελαν να έρθουν στην αίθουσα, και προτίμησαν να κάτσουν στην διπλανή, για να μιλήσουν, να παίξουν με τα κινητά τους, να αστειευτούν κτλ. Αισχρότατο.-

Στην αίθουσα κάτσαμε αρκετά παιδιά, και ξεκινήσαμε μια κάποια συζήτηση. Τίποτα σπουδαίο, δεν υπήρξε κάποια έκβαση. Σε μια φάση, μια κοπέλα βρήκε το θάρρος και είπε ότι ο Γιώργος είχε πέσει θύμα bullying από κάποιους που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή μέσα στην τάξη, και ένας προφανώς προσβεβλημένος, σηκώνεται, λέει «Εσύ όλους τους βρίσκεις ένοχους» και βγαίνει έξω. Μετά από λίγο, χτυπάει το κουδούνι και η κουβέντα σταματάει. Δεν ωφέλησε κανέναν. Ας είχε χάρη που ήμουν κάπως συνεσταλμένος και ντροπαλός τότε. Εάν είχα το θάρρος που έχω τώρα, θα έλεγα πολλές αλήθειες. Πολλές αλήθειες! Και όχι μόνο κάποιοι θα έβγαιναν έξω απ' την αίθουσα, αλλά έξω απ' το σχολείο! Θα μιλούσα για όλα αυτά που είχε υποστεί ο Γιώργος, ο φίλος του ο Γιάννης, εγώ και κάποια άλλα παιδιά. Θα έλεγα για καταστάσεις και γεγονότα, θα τολμούσα να δείξω με το δάχτυλο τους θύτες που βρίσκοταν εκεί. Θα μου άρεσε πάρα πολύ που θα τους πονούσε η αλήθεια. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις να πονάει η αλήθεια! Δεν το έκανα όμως, και μετανιώνω πολύ γι'αυτό ...

Κάποιοι ξέχασαν τον Γιώργο, εγώ όμως όχι. Δυο χρόνια μετά το συμβάν, τον Φεβρουάριο του 2012, πήγα στο κοιμητήριο και άφησα ένα λουλούδι στο μνήμα του. Χαμηλόφωνα, του ζήτησα συγγνώμη, για εκείνες τις φορές που τον πείραξα. Του είπα ότι δεν ήταν από κακία, και ότι δεν είχα σκοπό να τον στεναχωρήσω. Του ζήτησα πάλι συγγνώμη, έκανα τον σταυρό μου και έφυγα.

Αυτό ήταν λοιπόν ... Ένας άνθρωπος χάθηκε. Ένας νέος πέθανε. Έξι χρόνια έχουν περάσει από τότε. Η κοινή γνώμη δεν ταρακουνήθηκε έπειτα από τον θάνατό του. Δεν έδωσαν καμιά σημασία στο σχολικό εκφοβισμό. Στις αρχές του '15, ένας φοιτητής, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, θα έκανε και εκείνος την αποτρόπαιη αυτή πράξη, εξαιτίας της ασφυκτικής κατάστασης που υφίστατο. Λόγω αυτού, δόθηκε κάποια σημασία στο bullying, αλλά πλέον φαίνεται ότι ούτε αυτό ήταν αρκετό για να υπάρξει η όποια κινητοποίηση. Αλήθεια, πρέπει να αυτοκτονούν νέοι άνθρωποι για να κατανοήσουμε ότι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα; Πρέπει κάποιοι να φτάσουν στα άκρα;

Και τις τρεις αυτές εγγραφές, τις αφιερώνω στον Γιώργο. Σ'αυτό το πολύ καλό παιδί, που έφυγε άδικα, αναπάντεχα και εντελώς ξαφνικά. Μας βλέπει από εκεί ψηλά πλέον. Άραγε να γελάει με την καντάντια μας; Να μας συμπονεί; Να μας δίνει δύναμη και κουράγιο; Ποιος μπορεί να γνωρίζει ...

Ελπίζω να μην υποφέρεις εκεί πάνω που βρίσκεσαι. Κάποιοι δεν σε ξέχασαν. Σίγουρα κάποια μέρα θα ιδωθούμε και πάλι.


Ο Γιώργος θα ήταν σήμερα 24 ετών. Έμεινε για πάντα δεκαεπτά. (2)

Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ.

Όταν μαθεύτηκε πως ο Γιώργος ήταν νεκρός, αφότου ήρθε το ασθενοφόρο, οι ελπίδες μου μήπως τα κατάφερνε και ζούσε καταποντίστηκαν. Δεν μπορούσα να το πιστέψω, ο Γιώργος δεν ήταν ζωντανός. Ήταν τόσο ξαφνικό όλο αυτό που έγινε εκείνο το πρωί ...

Όπως ήταν φυσικό δεν μπορούσε να γίνει μάθημα, και έτσι αποφασίστηκε να πάμε όλοι σπίτια μας, όλοι οι μαθητές του σχολείου. Έπρεπε να καλούσαμε κάποιον γονέα μας να έρθει να μας πάρει, δεν επιτρεπόταν να φύγουμε μόνοι μας. Όσοι είχαμε κινητά μαζί μας, τους καλέσαμε από εκεί, άλλοι που δεν είχαν, όπως οι μαθητές των μικρότερων τάξεων χρειάστηκε να πάνε στη γραμματεία για να πάρουν τηλέφωνο, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επικρατεί πανζουρλισμός, δεκάδες ήταν στο χώρο της γραμματείας.

Κάλεσα τους γονείς μου, με ρώτησαν τι είχε γίνει, είχαν ακούσει στην τηλεόραση εξάλλου γι'αυτό που συνέβη. Τους είπα ότι θα τους μιλήσω αργότερα. Η ώρα περνούσε, ήρθαν τελικά, και μαζί με εμένα πήραμε και δυο συμμαθήτριές μου που λόγω εργασίας των γονιών τους, δεν μπορούσαν να τις πάρουν. Στην έξοδο βλέπω την μία κοπέλα που θα παίρναμε μαζί μας και, προφανώς μη γνωρίζοντας την κατάληξη του Γιώργου, μου λέει «Νίκο το έμαθες; Ο Γιώργος πέθανε!».

Για να μην πολυλογώ, δυο μέρες μετά θα γινόταν η κηδεία. Η ημέρα ήταν Παρασκευή. Θα πήγαινα μαζί με εκείνη τη συμμαθήτριά μου και τη μητέρα της, τα σπίτια μας ήταν κοντά στο νεκροταφείο, οπότε πήγαμε με τα πόδια. Πήραμε λίγα λουλούδια από το απέναντι ανθοπωλείο. Στο κοιμητήριο ήταν πολύς κόσμος. Θυμάμαι όλοι οι συμμαθητές μου, ακόμη και η κοπέλα που ήμασταν μαζί, είτε είχαν φορέσει μαύρη μπλούζα και ένα μπλουτζίν, είτε σκουρόχρωμες μπλούζες και μαύρο παντελόνι, εγώ αντιθέτως ήμουν όλος στα μαύρα. Και μπλούζα, και παντελόνι, και μπουφάν, όπως και παπούτσια, είχα βάλει κάτι καλά που είχα. Δεν ξέρω αν ήμουν υπερβολικός σ'αυτό, όμως εγώ ήθελα να σεβαστώ, φορώντας μαύρα, και την περίσταση αλλά και τον Γιώργο. Χρειάζεται σεβασμός στους ανθρώπους που έχουν «φύγει».

Ήμασταν λοιπόν έξω από το εκκλησάκι του νεκροταφείου. Μέσα ήταν μόνο η οικογένειά του. Δεν γινόταν να ήταν ανοιχτό το φέρετρο, λόγω της παραμόρφωσης του Γιώργου από την πτώση. Μέσα η μητέρα του ούρλιαζε λέγοντας «Γιατί Γιώργο μου, γιατί;», ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή, ακόμη και για εμάς που το ακούγαμε από έξω. Λίγο μετά μία συμμαθήτριά μας άρχισε να λέει στο μικρόφωνο έναν επικήδειο λόγο που είχε γράψει. Ειλικρινά ήταν εξαιρετικός λόγος, κρατιόμουν να μην κλάψω. Όλοι δακρύσαμε, κάποιοι άλλοι έκλαιγαν, άλλοι πονούσαν και φαινόντουσαν. Αργότερα, ξεκινήσαμε να ακολουθούμε το φέρετρο, στο σημείο που θα το έθαβαν.

Εάν ο επικήδειος λόγος της κοπέλας ήταν δύσκολη στιγμή, όταν έβαζαν το φέρετρο μέσα στη γη, ήταν η δυσκολότερη απ' όλες. Καθώς το έβαζαν στο λάκο ρίξαμε, ως είθισται, τα λουλούδια που κρατούσαμε. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι συνέβαινε αυτό. Ήταν αδιανόητο ...

Πρώτη έφυγε η οικογένειά του, ώστε να πάει στο απέναντι καφενείο. Η εικόνα του παππού και της γιαγιάς του συμμαθητή μου, απλά τραγική. Ο μεν παππούς του να περπατάει σαν χαμένος και να λέει «Μου σκοτώσαν τον Γιωργάκη μου, μου σκοτώσαν τον Γιωργάκη μου», και η δε γιαγιά ούσα σε χάλια κατάσταση, καθώς περπατούσε έπιασε το χέρι μιας κοπέλας και είπε «Να προσέχετε, να προσέχετε!». Στο καφενείο, έδωσα τα συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του. Δίπλα από τους γονείς του, ήταν μία κοπέλα. Ελπίζω να ήταν η αδελφή τού Γιώργου. Δεν είχα ακούσει ότι είχε αδελφή, ή γενικότερα αδέλφια, όμως πραγματικά ελπίζω να ήταν αδελφή του και όχι ξαδέλφη για παράδειγμα, για τον απλούστατο λόγο ότι αν ήταν μοναχογιός, η ζωή των γονιών του και των παππούδων του, ουσιαστικά θα ήταν σαν να τελείωσε. Θα ζούσαν περιμένοντας να γεράσουν και να φύγουν από τη ζωή. Ίσως να ήταν και ένας "θάνατος" και για τους ίδιους. Οπότε όντως ελπίζω να ήταν η αδελφή του αυτή η κοπέλα, αν και δεν μπορώ να το εξακριβώσω.

Γύρισα σπίτι μου, και έπρεπε να πάω στο φροντιστήριο. Κάναμε πολύ λίγο μάθημα εκείνη την ημέρα. Και αυτό γιατί οι καθηγητές του φροντιστηρίου, συνήθιζαν να διοργανώνουν κάθε Ιανουάριο, βραδινή έξοδο για διασκέδαση μαζί με όσους μαθητές ήθελαν να πάνε. Φυσικά εγώ δεν γινόταν και δεν ήθελα να πάω. Δεν μπορούσα να ήμουν το μεσημέρι σε κηδεία και το βράδυ να διασκέδαζα. Είναι όμως όλο αυτό ένα δείγμα ότι "η ζωή συνεχίζεται", ο κόσμος συνεχίζει και ζει, υπάρχει. Άλλοι βυθίζονται στο πένθος, και την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, βγαίνουν το βράδυ για να χορέψουν και να περάσουν καλά.

Αυτό το "contrast" υπάρχει συνεχώς και παντού. Μια άλλη απόδειξη του συγκεκριμένου, είναι όταν το προηγούμενο βράδυ της αυτοκτονίας του Γιώργου, όταν είχα γυρίσει κουρασμένος από το φροντιστήριο, έπεσα στο κρεβάτι μου, και μου είχε φανεί πιο μαλακό το πάπλωμα απ' ότι συνήθως, πιο ζεστό. Το μαξιλάρι ήταν πιο αναπαυτικό από τις άλλες φορές, ο ύπνος με πήρε σχεδόν αμέσως. Και την ίδια στιγμή, την ίδια ώρα, σε κάποιο άλλο σπίτι, ο Γιώργος έπαιρνε την απόφαση να δώσει τέλος στη ζωή του ...


Η εγγραφή αυτή θα χωριστεί σε τρία μέρη. Είναι αδύνατον να διαβαστεί όλο αυτό το γεγονός σε ένα μόνο κείμενο. Χρειάζεται όμως να ακουστεί αυτό το συμβάν που έγινε πριν 6 χρόνια. Χρειάζεται, όσοι το διαβάσουν, να μάθουν για το Γιώργο, για το τι πέρασε, για το τι συνέβη και αυτοκτόνησε. Δεν πρέπει να χαθεί στην ιστορία και στο χρόνο. Πρέπει να μαθευτούν αυτά τα συμβάντα.

Ο Γιώργος θα ήταν σήμερα 24 ετών. Έμεινε για πάντα δεκαεπτά. (1)

Ο Γιώργος θα ήταν σήμερα 23 με 24 ετών, όπως κι εγώ, δυστυχώς όμως έμεινε για πάντα 17. Θα ήταν μάλλον εκείνη η στιγμή που, παρ' ότι υπάρχουν γύρω σου δεκάδες άνθρωποι που σε νοιάζονται και πολλά σημαντικά πράγματα για να νοιαστείς, εσύ αψηφάς όλους και όλα και παίρνεις αποφάσεις που δεν θα έπρεπε κανονικά να πάρεις. Και ο Γιώργος τελικά πήρε εκείνη την απόφαση.

Ήταν καλό παιδί, και καλός χαρακτήρας. Μαζεμένος και συνεσταλμένος όμως, ίσως μερικές φορές περισσότερο απ' ό,τι έπρεπε. Έκανε αστεία, μόνο όμως με τα άτομα που ένιωθε βολικά. Δεν είχε φίλους, εκτός από έναν, τον Γιάννη. Έκαναν παρέα από την πρώτη Γυμνασίου, από τη στιγμή δηλαδή που πρωτοσυναντήθηκαν. Τους κορόιδευαν και τους δυο, τον Γιώργο όμως περισσότερο. Αρκετά περισσότερο. Ακόμη κι αν είχα καλές σχέσεις μαζί του, και εγώ ορισμένες στιγμές τον είχα πειράξει. Όχι από κακία και όχι στο βαθμό που είχε υποστεί το bullying από τους άλλους. Και πάλι όμως, εγώ που είχα νιώσει εις βάθος το σχολικό εκφοβισμό στο προηγούμενο σχολείο όπου πήγαινα, ήταν κάπως οξύμωρο να το έκανα αυτό σε κάποιον άλλο. Η απάντηση εδώ είναι εύκολη, ο Γιώργος ήταν πολύ αδύναμος ψυχικά.

Αυτή είναι η κύρια αφορμή που ο εκάστοτε θύτης "επιτίθεται" στο θύμα του, εξάλλου. Και μπορώ να σας το διαβεβαιώσω από πρώτο χέρι. Εάν ο άλλος είναι αδύναμος, ευαίσθητος, μαζεμένος ή και ήσυχος, είναι εύκολη λεία, και κανείς που βρίσκεται "πιο πάνω" δε θα χάσει την ευκαιρία αυτή.

Αμέτρητες οι φορές που είχαν πειράξει το Γιώργο. Σε κάποιες απ'αυτές δεν έδινε σημασία, άλλες όμως φορές είχε ενοχληθεί πολύ, και το έδειχνε. Πόσες στιγμές ήταν σκυθρωπός και απόμακρος λόγω αυτού, δύσκολο να πω με ακρίβεια, γιατί ήταν εξαιρετικά πολλές. Τον έλεγαν "γύφτο" επειδή είχε λίγο πιο σκούρο δέρμα από τους άλλους, του έλεγαν "κάνε λίγο μπάνιο, βρωμάς" μπροστά ακόμη και σε συμμαθητές του. Μια φορά όταν είχε χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα, τον είδα να βγαίνει από τη διπλανή αίθουσα, (ήμουν σε διαφορετικό τμήμα από εκείνον) και ήταν τόσο πολύ φορτισμένος και αγανακτησμένος σαν να είχε συμβεί κάτι τρομερό. Πίσω του, οι γνωστοί "νταήδες" να γελάνε. Δεν θέλω να σκέφτομαι καν τι θα είχε γίνει εκεί μέσα. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια όμως. Τίποτα από αυτά που συνέβησαν στις προηγούμενες τάξεις δε μπορεί να ξεπεράσει αυτό που έγινε στην Γ' Λυκείου.

Ήταν Τετάρτη 26 Ιανουαρίου του 2010. Είχε συννεφιά και έκανε κρύο θυμάμαι. Εγώ είχα αργοπωρήσει στο σχολείο, επειδή η προηγούμενη μέρα ήταν πολύ κουραστική. Εκτός από το σχολείο το πρωί, είχα και φροντιστήριο το βράδυ μέχρι τις δέκα. Έπεσα πολύ κουρασμένος στο κρεβάτι. Εκείνη την Τετάρτη λοιπόν ξύπνησα λίγο πιο αργά απ' ότι συνήθως. Θυμάμαι πήγαινα με γρήγορο βήμα για να μην αργήσω κι άλλο.

Όταν μπήκα μέσα στην είσοδο, όπου βρίσκεται η γραμματεία, τους είδα κάπως ανάστατους, όμως δεν έδωσα τόση σημασία. Πήρα τις σκάλες και πήγα στον τρίτο όροφο που είχα μάθημα. Είδα στην τάξη ότι δεν ήταν κανείς, δεν ξαφνιάστηκα όμως, γιατί την προηγούμενη μέρα είχαμε μαζευτεί και τα δύο τμήματα σε μία άλλη αίθουσα για να μας δείξουν στο μάθημα της γλώσσας φωτογραφίες που είχαν πάρει βραβεία πούλιτζερ. Μπροστά από την αίθουσα ήταν ένας καθηγητής που μου έδειξε να πάω στην αίθουσα στο τέλος του διαδρόμου. Εκεί μέσα ήταν και όλοι οι άλλοι.

Όταν έφτασα, βρήκα έξω την καθηγήτριά μας αναστατωμένη και δίπλα προς το μπαλκόνι έναν αστυνομικό. Την ρώτησα τι έγινε, όμως δεν μου απάντησε, μπορεί να μην με κατάλαβε καν. Μπήκα μέσα και κάθισα, χωρίς να γνωρίζω τι έγινε. Πολλοί συμμαθητές μου ήταν σκυθρωποί και μιλούσαν μεταξύ τους. Σε μια φάση με πλησιάζει μια συμμαθήτριά μου. Την ρωτάω πριν μου πει εκείνη τι συνέβη. "Έπεσε ο Γιώργος απ'το μπαλκόνι" μου λέει. Εγώ δεν μπορούσα να το πιστέψω. Μην πολυλογώ, ήρθε κοντά μας και μια άλλη κοπέλα και όσο ήμασταν στην αναμονή, μιλούσαμε για το πώς ήταν ο Γιώργος τις τελευταίες ημέρες.

Φαινόταν όντως προβληματισμένος, κάτι τον βασάνιζε. Και οι τρεις το είχαμε καταλάβει. Η μία κοπέλα που είχε μιλήσει μαζί του τις τελευταίες δυο εβδομάδες, μας είπε ότι του άρεσε κάποια κοπέλα και της ζητούσε να του δώσει συμβουλές για το πώς θα την πλησίαζε. Δεν ήταν στο σχολείο, αλλά στο facebook. Μου το είχε πει εξάλλου και ο ίδιος τον προηγούμενο μήνα ότι κάτι του συνέβαινε στο facebook μ'αυτόν και κάποιο άλλο άτομο. Εκείνη δεν τον ήθελε απ'ότι είχα μάθει. Επιπλέον, ίντερνετ είχε βάλει πρώτη φορά πριν λίγους μήνες.

Λίγο μετά μας είπαν να πάμε στην αίθουσα που βρισκόταν ακριβώς στο άλλο τέλος του διαδρόμου. Εκεί πλησίασα το παράθυρο που έβλεπε στο προαύλιο. Στα δεξιά είδα μια μεγάλη πετσέτα νοτισμένη με αίμα. Εκείνο ήταν το σημείο που έπεσε. Είχε κάνει "βουτιά" από το μπαλκόνι και είχε πέσει με το κεφάλι. Χαρακτηριστικά θυμάμαι πως όλη την ώρα που ήμασταν εκεί, όλοι θεωρούσαν πως ήταν νεκρός, όμως εγώ επέμενα ότι ίσως ζούσε και είχε απλά χτυπήσει. Δεν ήθελα να χαθεί η ελπίδα, όμως το γνώριζα πως αν πέσει κάποιος από τον τρίτο όροφο δεν μπορεί να επιζήσει. Μου φαίνεται πολύ αφελές τώρα που το φέρνω στο νου. Ύστερα από λίγη ώρα, ήρθε η πληροφορία πως αφότου έφτασε το ασθενοφόρο, ήταν ήδη νεκρός.



Η εγγραφή αυτή θα χωριστεί σε τρία μέρη. Είναι αδύνατον να διαβαστεί όλο αυτό το γεγονός σε ένα μόνο κείμενο. Χρειάζεται όμως να ακουστεί αυτό το συμβάν που έγινε πριν 6 χρόνια. Χρειάζεται, όσοι το διαβάσουν, να μάθουν για το Γιώργο, για το τι πέρασε, για το τι συνέβη και αυτοκτόνησε. Δεν πρέπει να χαθεί στην ιστορία και στο χρόνο. Πρέπει να μαθευτούν αυτά τα συμβάντα.

Αυτοβιογραφία


Τι είπε πραγματικά ο Χίτλερ...;

Λοιπόν δεν θα παραθέσω κάποιο ιδεολογικό κείμενο - αυτό μάλλον υπονοεί ο τίτλος - (ήταν στημένο! Happy), αλλά το γνωστό, στους περισσότερους από εμάς, βίντεο με τον Χίτλερ στη συγκεκριμένη σκηνή της ταινίας, όπου εξοργίζεται και βάζει τις φωνές. Το έχουμε δει σε πολλές εκδοχές, άλλες με καθαρά χιουμοριστικό περιεχόμενο, άλλες με πολιτικό. Πραγματικά δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές το έχω δει!

Η ταινία είναι γερμανική και έχει τίτλο "Downfall" ή αλλιώς στα γερμανικά "Der Untergang" (ο ελληνικός τίτλος είναι "Η πτώση") και κυκλοφόρησε το 2004. Δεν έχω δει την ταινία, αλλά απ' ό,τι διάβασα αναφέρεται στις τελευταίες ημέρες της ναζιστικής Γερμανίας και φυσικά στην πτώση του Χίτλερ από την ηγεσία της χώρας, εξού και ο τίτλος. Είχε πάρει αρκετά καλές κριτικές, μάλιστα το συγκεκριμένο έργο ήταν υποψήφιο για όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 2005, στο imdb έχει σκορ 8,3 στα 10, οπότε μάλλον πρόκειται για μια αρκετά καλή ταινία, ίσως τη δω στο μέλλον, γιατί όχι και εσείς;

Ο ηθοποιός που ενσαρκώνει τον Χίτλερ είναι ο Μπρούνο Γκαντς (Ελβετός ηθοποιός), και προσωπικά πιστεύω πως τον υποδύεται εξαιρετικά καλά, τουλάχιστον στο μικρό αυτό απόσπασμα της ταινίας που έχω δει.

Ας δούμε λοιπόν τι λέει στην πραγματικότητα ο Χίτλερ στο βίντεο. (Μετάφραση από τα γερμανικά με αγγλικούς υπότιτλους. Για να εμφανιστούν οι υπότιτλοι, πατήστε το άπρο κουτάκι δίπλα από τις ρυθμίσεις):


Το blog φτάνει σιγά - σιγά στο τέλος του...

Θα έχετε προσέξει (όσοι το έχετε προσέξει) ότι από την αρχή του '16 έχω κάνει μόνο δύο εγγραφές, με αυτήν εδώ να είναι η δεύτερη. Η αλήθεια είναι πως εκτός από κάτι λίγα ακόμη πράγματα που θέλω να γράψω, δεν έχω να αναρτήσω τίποτ' άλλο.

Αρχές Μαΐου, το μπλογκ θα κλείσει αισίως 6 χρόνια! Το πιστεύετε; Έξι χρόνια...! Όταν έκανα την πρώτη μου εγγραφή, είχα τόσο ενθουσιασμό που δεν περιγραφόταν, το θυμάμαι σαν τώρα! Και ήμουν επίσης ενθουσιασμένος που θα έγραφα για ό,τι με ενδιέφερε και με προβλημάτιζε, στα χρόνια που θα έρχονταν. Πολλά όμως έγιναν σε αυτά τα χρόνια που ήρθαν, και εννοώ πολλά άσχημα πράγματα, που δεν τα έχω αναφέρει ούτε εδώ, παρ' ό,τι προσωπικό μπλογκ. Θέλω να γράψω για κάποια - σε άλλη εγγραφή φυσικά.

Δεν ξέρω αν το έχετε και εσείς αυτό, όμως είμαι από εκείνους που θέλουν να τελειώνουν ό,τι αρχίζουν. Δεν θα μπορούσα να αφήσω αυτό το ιστολόγιο να υπάρχει. Όλα κάποτε τελειώνουν εξάλλου, ας τελειώσει κι αυτό λοιπόν. Προβλέπω πως κάπου τον Ιούλιο θα μπει το "the end". Οπότε, είστε καλοδεχούμενοι και να διαβάσετε, και να αφήσετε κάποιο σχόλιο, σε περίπτωση που το επιθυμείτε. Να 'στε καλά! Smile


«Είμαι ο μοναδικός δρόμος σου»

Το «Bachelorette» είναι τελικά το πιο αγαπημένο μου κομμάτι της Bjork. Παρ' ότι το έχω ακούσει εδώ και χρόνια, πρόσφατα θέλησα να δω τι λένε οι στίχοι. Αν κάποιος μπορεί να καταλάβει τι θέλει να πει το τραγούδι, θα ταξιδέψει πιστεύω. Στιχουργός είναι ο Ισλανδός ποιητής και φίλος της Bjork, Sjon. Όπως έχει πει χαρακτηριστικά η τραγουδίστρια: «Επειδή ήθελα οι στίχοι να είναι επικοί, απευθύνθηκα στο φίλο μου το Sjon - ο οποίος είναι ποιητής στην Ισλανδία - να τους γράψει. Καθήσαμε μαζί στην κουζίνα και ήπιαμε πολύ κόκκινο κρασί, και του είπα όλη την ιστορία για ώρες και μέρες, και τελικά έγραψε τα λόγια γι' αυτή την ιστορία». Η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί ο καθένας να γράψει τέτοιους στίχους.

 Παραθέτω το εξαιρετικό βιντεοκλίπ και μετά τους στίχους μεταφρασμένους στα ελληνικά. Μετέφρασα ορισμένες λέξεις διαφορετικά στα ελληνικά, απλά και μόνο για να ταιριάζουν στο συνολικό αποτέλεσμα. Για παράδειγμα το «I'm your one-way street» στα ελληνικά είναι «είμαι ο μονόδρομός σου», το έβαλα ως «είμαι ο μοναδικός δρόμος σου», θεωρώ ακούγεται καλύτερα. Το «Bachelorette» το βρίσκουμε στο δίσκο «Homogenic» (1997).

Είμαι ένα συντριβάνι από αίμα,
Σε μορφή κοριτσιού,
Είσαι το πουλί επάνω στο άκρο,
Υπνωτισμένο από τη δίνη.

Πιες με, κάνε με να νιώσω αληθινή,
Βρέξε το ράμφος σου στο νερό,
Το παιχνίδι που παίζουμε είναι η ζωή,
Η αγάπη είναι ένα αμφίδρομο όνειρο.

Άσε με τώρα, γύρνα το βράδυ,
Η παλίρροια θα σου δείξει το δρόμο.
Αν ξεχάσεις το όνομά μου,
Θα ακολουθήσεις λάθος διαδρομή,
Σαν μία φάλαινα δολοφόνο,
Παγιδευμένη σε μια ακτή.

Είμαι ένα μονοπάτι από στάχτες,
Που καίει κάτω από τα πόδια σου,
Εσύ είσαι αυτός που με περπατά,
Είμαι ο μοναδικός δρόμος σου.

Είμαι ένας ψίθυρος στη θάλασσα,
Μυστικός για να τον ακούσεις,
Είσαι εσύ που απομακρύνεσαι,
Όταν σου γνέφω από κοντα.

Άσε με τώρα, γύρνα το βράδυ,
Η παλίρροια θα σου δείξει το δρόμο.
Αν ξεχάσεις το όνομά μου,
Θα ακολουθήσεις λάθος διαδρομή,
Σαν μία φάλαινα δολοφόνο,
Παγιδευμένη σε μια ακτή.

Είμαι ένα δέντρο που βγάζει καρδιές,
Για την κάθεμιά που παίρνεις,
Είσαι το χέρι του εισβολέα,
Είμαι το κλαδί που σπας.

Έγινα 23. Mεγάλωσα...!!

Αν και τα γενέθλιά μου ήταν κάποιες μέρες πριν, θέλησα να μοιραστώ σήμερα -στις 23 του μήνα- το ότι έγινα 23 ετών. Νιώθω ακόμα μικρός, νομίζω από τα 25 και μετά θα αρχίσω να σκέφτομαι ότι "χμ, έχουν σοβαρέψει τα πράγματα". Βέβαια το μούσι αλλάζει κάπως την κατάσταση, σε λίγο θα μου πούνε ότι πάω για παπάς! Happy

Θα ήθελα να συνοδέψω αυτήν την εγγραφή, με ένα κομμάτι γνωστό σε όλους νομίζω, το 'Gangsta's Paradise'. Αυτό λοιπόν το κομμάτι το πρωτοάκουσα το 2008. Ήμουν τότε 15. Μου είχε αρέσει τόσο πολύ που το άκουγα και το ξανάκουγα, αλλά και το σιγοτραγουδούσα. Σε μια στιγμή, στο τραγούδι υπάρχει ο στίχος "I'm 23 now, but will I live to see 24? The way things are going I don't know". Και έλεγα "όταν θα πάω 23 και το τραγουδάω, θα ταιριάζει απόλυτα με την ηλικία μου". Και να που ήρθε αυτή η στιγμή....!